Przez pomarańczową firankę nieśmiało przedzierało się słońce. Oświetlało stary kredens, zdobiony świętymi obrazkami, zdjęciami wnuków i malowanymi porcelanowymi talerzami.

Zmarszczone dłonie powoli wsunęły się między starannie uprasowane i ułożone firanki.

Wyjęły szare pudełko.

W pudełku było zdjęcie.

Lekko nadszarpnięte znakiem czasu.

Słyszało i widziało niejedną historię.

Samo było ich początkiem.

On- niewysoki młodzieniec o zawadiackim spojrzeniu i sterczącej do góry burzy czarnych włosów.

Ona- z delikatnym uśmiechem, lekko falowanymi włosami, w skromnej, ale eleganckiej koronkowej sukience.

To od tego zdjęcia zaczęła się moja fascynacja fotografią.

To było ślubne zdjęcie moich dziadków.

Wehikuł czasu.

Wtedy nieśmiało zaczęłam marzyć.

Że może, gdy ja sama będę już tylko zdjęciem, ktoś wyciągnie takie właśnie pudełeczko.

Że odżyją wspomnienia. Że w nich znowu będą młodzi i wpatrzeni w siebie.

Nie jestem typowym, branżowym "ślubnym wymiataczem". To moja świadoma decyzja.

Wykonuję ich na tyle dużo, by wiedzieć, że poradzę sobie w każdych warunkach. I na tyle mało, by nie stały się pewnego stopnia rutyną. By pamiętać dokładnie Wasze pierwsze tańce, rozmowy z rodzicami i okoliczności, w jakich się poznaliście.

Żebyście mogli kiedyś wyciągnąć z pudełeczka moje zdjęcia- to moje ślubne "dlaczego to robię ".

Żebyście spojrzeli na siebie, może z nieco większa ilością siwych włosów, twarzą ozdobioną zmarszczkami- mapą Waszej Drogi.

Ale ciągle z tym błyskiem w oku.

Będę tam i ja, dumna i szczęśliwa, odbita w Waszych źrenicach. W małym, szarym pudełeczku.